11 Ağustos 2017 Cuma

YEŞİLKÖY ÇİROZ PLAJI...

Hafta içi  Bizim Köy Plajına gidip bol bol yüzmek,  sessiz sakin kafamı dinlemek istiyordum.  Üç haftadır hayalini kuruyordum ama  bugün pazar alışverişi yapmamız lazım, bugün cuma namazı var, bugün arkadaşlarla buluşacağım, yok rüzgar var yok yağmur var yok hava kapalı  derken nihayet bugün çıkabildik. Kemal Bizim Köy'e değil de Kumburgaz'a gidelim oralarda da güzel yerler var dedi. İyi dedim sonuçta farklı yerler keşfetmeyi severim.

Ama sonra rota Yeşilköy'e çevrildi.

Kemal gençliğinde buralara yüzmeye gelirmiş. Hadi bakalım...

Açıkçası İstanbul'a yakın olduğu ve toplu taşıma ile rahatça gelinebildiği için bu plajla ilgili olumlu hiç bir şey düşünmedim ama Kemali kırmamak ve ön yargılı olmamak için iyi hadi gidelim bakalım dedim.

Yeşilköy bize yaklaşık 21 km uzaklıkta; Oldukça yakın sayılır. Hava alanının yanından çok bakımlı ve çok güzel yolların ardından Yeşilköye vardık. İstanbul'un zengin muhitlerinden biri. Orada apartmanlar hep bahçeli, 3-4 katlı ve çok bakımlı,. Sokaklar ağaçlı tertemiz. Etrafı seyretmek her evi ayrı ayrı incelemek gayet güzeldi.

Sora sora plaja yaklaştık. Kemal yakınlarda bir yere park etti önden ben bir bakayım eğer plaj bize uygunsa gelip hep beraber gideriz dedi.

Gitti. Şöyle bir bakıp gelecekti.

Benim üstümde haşema vardı. Sokak ortasında o şekilde gezmek bana acayip geldiği için arabanın yanından fazla uzaklaşmak istemiyordum. Defne ile bir kenara oturup zaman geçsin diye bir yandan Kemali gözleyip önce bisküvi yedik, çok usluydu kızım maşallah, sonra orada kurumuş yaprakları inceledik sonra yan apartmandaki kediyi sevdik.

Baya vakit geçti. Kemal bir türlü gelmedi.

Bir müddet sonra ise Defne'yi oyalamak  neredeyse imkansızlaştı ve Defnecik tamamen kontrolden çıktı. Kendini yollara atmak, koşturmak istiyordu, engellemeye çalıştıkça da kızdı bağırdı, kendini yerlere attı, kaldırımlarda yuvarlandı, ağladı. Kemal ise gelmek bilmedi bir türlü

Defne o kadar zorladı ki beni sinirlerim aşırı yıprandı. Bu yüzden bir saatten daha da fazla bir süre sonra Kemal gelip de aşağısı güzelmiş gidelim dediğinde bir gram bile mutlu olmadım. Yüzüm düştü.

Aşağı indik.  Otoparka aracı bırakıp eşyalarımızı alıp yürümeye başladık.

Bu arada Yeşilköy sahil İSPARK ücreti 6 saate kadar 8 TL.

1 adet giysi valizi
1 adet deniz malzemelerinin olduğu valiz
1 adet piknik sepeti
1 adet büyük şemsiye
2 adet katlanır sandalye
1 adet kabin
1 adet sırt çantası
ve yürümek istemeyen (Yukarıda koşacam diye kendini yerlere yatan kızım sırtımızda bu yükler varken  yürümeyeceğim diye tutturdu) kucak isteyen Defne

Eşyaları sırtlanıp, Defneyi de kucağa alıp 200-300 metre uzaklıktaki plaja yürümeye başladık.

Normalde çok zevk alacağım aslında pek de uzak olmayan bu yol bu yüklerle gerçekten de ölümdü. Bir de hava o kadar sıcaktı ki, başıma güneş geçti.  Hadi benimki önemli değil Defnenin şapkası yok çocuğa bir şey olacak diye ödüm koptu. Daha yüzeceğimiz yere varmadan yorgunluktan geberdim.

Aşırı derecede gerildim. Huzur içinde sessiz sakin saatlerce Bizim köy plajında yüzme hayalleri kurarken terden yorgunluktan öldüm bittim daha Çiroz plajına varamadan; işte hayaller işte gerçekler.... Gözlerimden yaşlar boşalmasın diye kendimi çok zor tuttum.

Yeşilköy Çiroz Plajı İnternette şöyle:







Evet bunlar da bugün çektiğim fotolar:






Kendimi bir suya atayım gerilimim gitsin dedim ama  daha 3 metre gitmeden kapkara yosunlar başlıyor ve ben yosun olan suda yüzmeye çok tırsıyorum. Derinlere açılamadan kıyıdan kıyıdan fotolarda görüldüğü şamandıraların olduğu yerlerde şöyle bir denize girdim. Açıkçası pek zevkli değildi


Neyse ki çok kötü başlayan günüm Defne'nin neşeli çığlıkları ile biraz düzeldi. Defne burayı çok sevdi, çok eğlendi.

Yeşilköy Çiroz Halk Plajını değerlendirirsek;

* Denizi çok temiz bulmadım.

* Hemen 2-3 metre sonra yosunlu alan başlıyor, açılamadım. Bu kalabalık denizde de kıyıda yüzmek hiç hoşuma gitmedi ( temizlik açısından, içim almadı yani, kirlenmiş hissettim kendimi)

* Kıyıda yosunlar var. Oranıza buranıza takılıyor.

* Sahil büyük taneli kumlu, ayağınızı basınca içe gömülüyorsunuz.

* Sağım solum önüm arkam 15-25 yaş ergen erkekle doluydu. Pek  kadın göremedim denize giren.

* Arka tarafta yeşil alanlar var; millet mangal yapıyor. Gölgelik alanda dinleniyordu. Bu kısım burası için bir artı olabilir.

* Yeşil alanla deniz arasında bisiklet ve yürüyüş yolu var.

*  Plajda akbille girilen tuvaletler var.

* Cankurtaran var.

*  Sürekli polisler zabıtalar etrafı turluyorlar.

* Ulaşımı kolay, toplu taşıma ile gelinebiliyormuş.


Bir müddet sonra ise plaj çok kalabalıklaştı. Ergen erkekler çoğaldıkça çoğaldı. Biz de çok durmak istemedik,  eve döndük.

Burayı tavsiye eder miyim, etmem...

Ben beğenmedim.

Denize girmeyi seviyorsanız ve aracınız varsa gitmeyin. Eğer diyorsanız ki ben arka tarafta ağaçlar altında piknik yaparım çoluk çocukta denizde eğlensin; o zaman olabilir.


Bugünden akılda kalanlar ise;

* Arkada bir sürü çınar ağacı olduğu için denize kurumuş çınar yaprakları düşmüştü. Denizde kurumuş yaprak görmek enterasandı.

* Defne ile arka taraflarda ağaçların altında yürüyüş yaptık, Defne çimlerin üstünde yuvarlandı, yattı, koşturdu.

* Sahilin hemen yan tarafına devasa uçaklar havaalanı için iyice alçalıyordu. Her 2-3 dakika da bir uçak iniyordu.

* İlk defa yosun inceledim. Yosun yaprakları plastik gibi değişik bir şeydi. İngilizce konuşan Türkçe bilmeyen biri saçlarına sarmıştı. -Saça iyi geliyormuş-

* Dönüşte çimlerin (mecburen) üstünde kabinimizi kurup orada üstümü değiştirdim. Kumlara batmadan üstümü değiştirmek de güzeldi. Ardından Defneyle çimlerde oturduk. Ayaklarımızı çimlere bastırmak da güzeldi.












  



Bol gezmeli, dinlenmeli günler....

6 Ağustos 2017 Pazar

DEFNE FERAH'IN SÜTTEN KESİLMESİ...


Defne Ferah ilk doğduğu günden beri çok ama çok emen bir bebekti. Sürekli emmesinde ise hep ben suçlu bulundum.(Sanki suçmuş gibi)  Başta kocam, ailem, arkadaşlarım, eş dost akrabalar bu iki yıl boyunca hep laf sokuşturdular; Baştan kucağa almayacakmıştım, ben alıştırmışım, baştan tavrımı kurallarımı koyamamışım vs...

Hatırlıyorum da Defne doğduğu gün hep kucak istemişti -doğal olarak- Emzirip yatağına koyduğumuz an çığlığı basıyordu. Hatta bir sonraki gece de hep kucakta olmak için çok ağlamıştı da hemşireler sabaha kadar uyutmadı velet gibi bir şeyler söylemişlerdi. Hatta annem ben rahat edeyim birazcık düşüncesi ile gece yarısı kantinden emzik alıp gelmişti ama bizim kız emziği de reddetmişti . Hatta canım annemle hastane odasında minik bir atışmamız olmuştu; Defne'nin zor bir bebek olacağını anlayıp da acıyan gözlerle bana bakınca  sinirlerim tepeme çıkmıştı da ''Bana öyle kaşlarını düşürüp de bakma, deli oluyorum ''  gibi bir şeyler demiştim. Canım annem o kadar uğraştı didindi 3 gece hastane odasında koltuk tepesinde uyudu karşılığında gördüğü muameleye bak. Allahtan lohusalık sendromu denen bir şey var da herkes çok anlayışlı oluyor atarlı yeni annelere karşı.

Ben bebeğimi ilk günden ağlatmak istemedim, kendini güvende hissetsin, huzurla uyusun istedim. Bol bol kucağıma aldım, bol bol sevdim kokladım. Her istediğinde de emzirdim. Sezaryen ağrısı olduğu halde acıdan titreye titreye emzirdim. Hâlâ bunda yanlış bir şey olduğunu düşünmüyorum.


İlk zamanlar günde 20 saat belki 22 saat emiyordu Defne Ferah. Hiç uyumuyordu. Birazcık dalsa bir iki dakika sonra sıçrayarak uyanırdı ve yine sarılırdı memeye. Öyle ki tuvalete koşturarak gidiyordum, banyomu alelacele yapıyordum. Yine de yetişemiyordum, Defne uyanıyordu ve ağlıyordu.  Aylarca her tuvalet ve her banyomu ağlama eşliğinde yaptım. Tuvalette bile defalarca emzirmişimdir. İlk zamanlar yemeğimi Kemal yedirirdi -Defne kucağımda olduğu için- Yavru kuşlar gibi besleniyordum yani. Hatta hiç unutmam kardeşlerim  biri Bergama'dan biri Ankara'dan kaç saatlik yollardan ziyaretime gelmişlerdi de Defne Ferah sabah 12 de emmeye başlamıştı gece 11 olmuştu ve hala hiç bırakmamıştı da kardeşlerimle iki çift laf edememiştik.

İlk zamanlar gerçekten çok yıpratıcıydı. Bazen  çıldıracağımı zannederdim yorgunluktan uykusuzluktan.


Sonra Defne ile uyumayı öğrendim. Defne kucağımda ben oturma pozisyonunda arkama bir sürü yastık koyarak uyumaya başladım. Defne beni emzik yapmıştı sürekli emiyordu. Kemal her akşam türlü türlü emzik getirip deniyordu. Akşamları bir de emzik deneme faslı vardı bizde. Of o da çok yıpratıcı idi. Kemal tüm emzikleri sıra ile denerdi. Defne ağlaya ağlaya helak olurdu tabii benim sinirlerim de iyice yıpranmış olurdu. Bir gün Kemale de patladım; almıyor istemiyor işte niye her gün eziyet ediyorsun çocuğa diye.


Defne sürekli emiyordu. Artık boşuna yatağına götürmüyordum. Beraber kucak kucağa uyuyorduk. Düzen tutturmak için uyku saatlerini sürelerini yazdığım defteri de yırtıp attım. Anladım ki benim çocuğum diğerleri gibi değildi. Saatli uyuyup saati gelince emecek bir bebek değildi. Akıl sağlığımı yitirmemek için taktik değiştirdim; Ben bebeğime uyum sağlamaya çalıştım. Böylece bu aşamada ikimiz de rahatladık. Defne artık daha rahat uyuyabiliyordu kollarımda, stresi önemli ölçüde azalmıştı. Ben de artık her ne kadar oturarak da olsa biraz kestirebildiğim için daha rahatlamıştım.

 

İlk aylar emzirmek çok sorunluydu, çok acı veriyordu. o kadar ki Defne her göğsümü aldığında bir 30 saniye falan acıdan kaskatı olurdum, gözlerimden yaşlar boşalırdı. Bir müddet sonra göğüslerim yarıldı. Defne emerken ya göğüs ucum koparsa ve Defnenin boğazını tıkarsa diye endişeleniyordum. Özellikle de sol göğsüm baya açılmıştı ki sol göğsümde belirgin bir şekilde hâlâ o açılmanın izi var. İyileşmesi için yok tahin sür yok ayva çekirdeği yok zeytinyağı,  kremler vs, iyileşsin diye sürekli göğüsler açıkta of of o zamanlar da tam perişanlıktı.

Bir müddet sonra göğsüm iyileşti. Böyle böyle zaman hızla akıp geçti. İlerleyen zamanlarda emzirmek hoşuma bile gitmeye başladı. Artık derin uykuya dalsa da  yatağına götürmüyordum. Beraber koyun koyuna uyumak bana huzur veriyordu. Hatta uyuduktan sonra içeride işlerimi yaparken kızımı özlüyor arada yanına gidip öpüp kokluyordum. Hatta ve hatta gece ben yanına yatınca kokumu alır uyanırdı ben de bir yandan onu emzirirken bir yandan ona güzelce sarılır, bir yandan saçlarını koklar huzurla mutlulukla uyur hayatımın en güzel rüyalarına dalardım.



Emzirmek çoğu zaman huzurlu bir eylem olsa da bazen gerçekten de eziyete dönüşebiliyordu. Kimi akşamlar yakamı bağrımı parçalayıp sokaklara atlamamak için kendimi zor tutuyordum. Defne ne zaman önemli bir işim olsa mesela ertesi gün misafir gelecekse ve benim hazırlanmam lazımsa  ya da yazılı hazırlamam gerekiyorsa yani stres seviyem ne zaman yükselse o gece memeyi hiç bırakmıyordu. Uyutmayı başardığım ve içeri işlerimi yapmaya girdiğim anda başlardı ağlamaya. Gerginliğim arttıkça Defne de gerilir bir türlü uykuya dalamaz uyursa da 10 dakikada bir uyanır, en basit bir iş bile uzar uzar saatlerimi alır kafayı yiyecek gibi olurum.



Normal günlük rutinimiz ise şu şekildeydi;

Sabah kahvaltıdan sonra Defne ağzı şöyle bir tatlansın diyerek ellerini uzatır ''dut dut''  deyip beni yatak odasına götürür, yatağa uzanır ''Memme'' derdi. Her seferinde çok komik bulurdum bu durumu. En az yarım saat bazen bir saat sabah emme faslı olurdu. Ardından öğle uykusundan önce ve uyurken sürekli meme ağzında olurdu; yaklaşık 3 saat. Akşam yatarken de '' dut dut'' ''memme'' faslı yaklaşık 2 saat de o.  Arada sabaha kadar en az 5-6 kez uyanır emer uyur. Sonra benim için en zor kısım başlar saat sabahın 4 ü 5 i gibi uyanır sabah 8'e kadar aralıksız meme ağzında olur, sürekli emer. Bu süre zarfında canı sıkıldığı ya da beli ağrıdığı için bir sağa bir sola geçer tepeme çıkar zıplayarak emer ve tuhaf tuhaf şekillere girerdi. Bu arada sabah Kemal odaya gelip bizi böyle görünce '' Ne yapıyonuz lan siz!! o nasıl bir emme şekli'' derdi. Her seferinde istisnasız gülerdim.

Bir de emerken diğer göğsümü tutma alışkanlığı vardı ki kaç defa Defne ile tartışmışızdır bu konuda. Özellikle de tırnakları uzamışsa gerçekten çok acı verirdi. Onun dışında bir de geceleri uykusunda bazen ısırırdı ki o acıyı taaa beynimin içinde hissederdim.



İşte böyle zaman akıp gitti.

Şimdi Defne 22,5 aylık. Edremit'ten İstanbul'a geldik. Ben de okul başlamadan sütten kesmeyi bir deneyeyim dedim. Çünkü Defne kolay kolay emmeyi bırakmaz aylarca sürünürüm de en son yine 2 yaşına kadar emzirmiş olurum diye düşündüm.

Bu pazartesi sütten kesmeye karar verdim. Son zamanlarda zaten sürekli bak artık büyüdün artık emmemen gerekiyor. Bak biz de emmiyoruz artık kendi kendine bırak Defnecim diye konuşuyordum. O da ıııhh deyip deyip daha çok emiyordu. Hatta böyle konuştuğumuzdan beri daha da düşkün olmuştu memeye.

Pazar günü "yavru kuşum bugün de em ama yarın artık kendin uyuyacaksın meme yok tamam mı" dedim.

Pazartesi günü kahvaltıdan sonra her zamanki gibi "memme" dedi "dut dut" dedi elimi tuttu yatağa gittik. Ben de göğsüme yara bantı takmıştım ve emzirme pedine de bol bol sirke dökmüştüm.

Defne'ye  göğsümü gösterdim "annecim bak uf olmuş bak bir de kötü kokuyor" dedim. Defne zaten memeyi görür görmez ve sirke kokusunu alınca şok oldu hemen kaçtı. Yavrumun o şaşkın yüz ifadesini hiç unutamayacağım .

Sonra hayret bir şey ki bir daha hiç istemedi. Sadece bir kere ertesi gün çekingen bir edayla  "memme" dedi ben de ''Unuttun mu uf olmuştu ya yavrum'' dedim. Hiç üstelemedi ve bir daha da memenin esamesi okunmadı.

Yine arada "dut dut" deyip yatak odasına götürüyor beni. Her seferinde kalbim çarpıyor meme mi isteyecek acaba diye ama hayır oyuncak istiyor ya da gelip yanımda bana bir şeyler söylüyor.

Hayretler içerisindeyim. Bu kadar kolay olacağını hiç beklemiyordum.


Bir daha hiç meme istemedi ama yavrum kendi kendine uyumayı bilmediği için çok zorlandı. Akşamları uyku vakti gelince kendini bir sağa bir sola atıyor dönüp duruyor ama uyuyamıyordu. Ama sütten kestikten sonra 3. gün rahatça kendi kendine uyumayı öğrendi. Hatta bu postu yazarken ben yatıyorum kızım sen de uykun gelince yat uyu dedim saat 20:30 sularında yatağına gitmiş sessiz sedasız uyumuş bile benim minik serçem.

Geceleri ise önce 3 kez ertesi gün 2 ve sonraki günler gecede bir kez uyandı. Uyandıktan sonra dönüyor dönüyor kendini bazen yerlere atıyor uyuyamıyorcanım kuşum. Biraz mızıklanıyor ama 5 10 dakika içinde uyuyor.  Dün gece ise çok şiddetli ağladı. Hatta Defne'yi hiç bu şekilde görmemiştim. Zamanla düzeleceğini umuyorum.

Gündüzleri ise bir türlü uyuyamıyor. Emerken de uyumazdı ki benleyken. Babaannesi ya da Kemalle 2-3 saat uyuduğu olurdu ama benle neredeyse hiç.

Gündüzleri de böyle uyuyamadığı zamanlar bebeklerinin üstünü örtüyoruz, '' hadi bakalım bebişleri uyutalım''oynuyoruz, onları uyutuyoruz bazen işe yarıyor bazen yaramıyor.

Bir kaç kere de '' kızım sen emerek uyumaya alıştın ama şimdi emmediğin için bir türlü uyuyamıyorsun ama zamanla alışacaksın yavrum, yarın her şey daha kolay olacak, seni çok seviyorum diyorum. Bazen işe yarıyor bazen yaramıyor.


Evet bir dönemin daha sonuna geldik. Defneyi sütten keseli bir hafta oldu.

Zannettiğimden çok daha kolay oldu.

Özetle ben şu şekilde sütten kestim;

* Öncelikle 22,5 aylık olana kadar bekledim. Okul başlayacak olmasa 24 ay emzirecektim.

* Son bir aydır Defneyle bu konu hakkında konuşuyoruz. Bak kızım sen artık büyüdün emmemen lazım şeklinde.

* Son bir haftadır kızım şimdi em ama yakın bir zamanda artık emmeyeceksin kendini hazırla dedim.

* Bir yeri acıdığında uf olmuş buraya bant takalım saralım acımasın şeklinde uf olmayı öğrettim

*  Sütten keseceğim gün göğsüme yara bantı yapıştırdım.

* Emzirme pedine de sirke döktüm.

* İlk hafta çok daha fazla ilgilenmeye çalıştım. Hatırlamaması için akşama kadar sürekli aktivite yaptım.

* Sürekli onu çok sevdiğimi söyledim sarıldım öptüm.

* Defne başta tabii ki gergindi. Beni dövmeye kalktı oyuna çevirdim ebelemece oynadık. Eşyaları yerlere fırlattı, ömründe ilk kez küstü yerlere attı kendini. Ben de sürekli müsamahakar davrandım daha çok sevdiğimi belli ettim, hiç kızmadım.

O kadar mutluyum ki. Çok şükür bu dönemi de atlattık yarabbim...




Defne artık emmiyor. Defne emmeyi bıraktığında bayram yaparım zil çalar oynarım diye düşünürdüm hep. Oysaki sürekli bebeğimin o  göğsüme sokuluşu, o emerken sarılışım  tam bir huzur içinde beraber koyun koyuna uyuyuşumuz aklıma geliyor, ağlıyorum. Bağrımı bomboş hissediyorum. Bir haftadır çocuğuma sarılamadım. (Gündüz sürekli hareket halinde sabit duramıyor, geceleri de rahatsız etmiyorum)

Alışkanlık olarak sürekli su içiyorum sonra aklıma emzirmediğim aklıma geliyor. Yemek yerken mesela dereotu yemeye çalışıyorum (iyi süt yapıyor(du) ) sonra aklıma geliyor emzirmiyorum ki diyorum ağlıyorum.

Çok mutsuzum sürekli ağlıyorum. İçimde o kadar büyük bir acı var ki uzun zamandır bu kadar üzgün olduğumu hatırlamıyorum. Akşamları balkonda hüngür hüngür ağlıyorum. Tövbe estağfurullah Allah büyük acı vermesin de böyle dert mi olur ama elimde değil içimden geliyor.

Sosyal medyada emen çocuk görünce de dayanamıyorum.

Tek tesellim bugünün geleceğini biliyordum bu yüzden  yavrumu bol bol öptüm kokladım. Sarılarak uyurken bu günleri özleyeceğimi çok iyi biliyordum.

O günler de geldi işte...




31 Temmuz 2017 Pazartesi

BİZİM KÖY PLAJI, SİLİVRİ...

Dün  Emriye ablamın tavsiyesi ile Silivri taraflarına doğru gittik. 
Silivrinin biraz ilerisinde Selimpaşa plajının yaklaşık 5 km ötesinde Güllüoğlunun tam karşısından içeri girince güzel bir plaj karşımıza çıkıyor.


Plajı gayet beğendim. 
Öncelikle her yer kumluktu.. Benim için kum olması çok önemli. Biz Edremit'te hep taşlık yerde denize giriyoruz. Defne açısından hep korku içerisinde oluyorum aman düşer mi, ayağı taşa takılır mı diye. Burada ise  Defneciğin ayakkabı giymesine bile gerek kalmadı, koşturdu durdu bütün gün. Kumlarda yuvarlandı. Dalgalarla boğuştu.  Kovasıyla kaleler yaptı. Kuzenleri Eslem ve Zeynep'le oynadı durdu. Çok eğlendi.  Sağ olsun kızlar da çok ilgilendiler Defnecikle. Ben de rahat ettim. Sayelerinde biraz dinlendim, denizin keyfine vardım.

Buraya gelince önce ayakkabısız kumlarda yürüdüm. Çevreyi biraz inceledim. Sonra da kendimi suya attım, su gayet sıcaktı, denizin dibi de hep kumdu, çok hoşuma gitti, bol bol  yüzdüm. Yüzerken ayağımın kuma basması kadar keyifli bir şey yok. 


Bir de bu denizin şöyle bir özelliği var; ilk önce su derinleşiyor fakat biraz ileri gidince orada sığ bir alan var. Hatta boy göğüs hizasına kadar düşüyor. Başta derinleştiği için çoluk çocuk oralara kadar gelemiyor. Böylece curcunadan uzakta rahatça deniz keyif yapabiliyorsunuz.


Plajın arka tarafında çay kahve soğuk içecek servisi yapan yerler var. Şezlongunuza kadar getiriyorlar. Bu da güzeldi. Arkadan sürekli çalan çıstak çıstak müzik ise bazı kişilere çok güzel gelse de ben hiç hoşlanmıyorum. Sade dalga ve oynayan çocukların sesini tercih ederdim.

Arka taraflara ise ulu çam ağaçları ve gölgelikler ve altında çocuk parkı var. Defne hep kumlarla oynadığı için götürmeme gerek kalmadı. Şemsiye altında oturmak istemeyen gölgelik arayanlar için de yer var yani.

Arka tarafta fast food yapan bir dükkan ve market var. 

Yani hiçbir şey getirmeden de akşama kadar keyif yapılabilir.


İlk gittiğimizde deniz çok dalgalıydı; sorun değil. Dalgalı denizi eğlenceli bulurum hatta büyük büyük dalgalı suda yüzmeyi daha çok severim. 

Başta deniz baya kirliydi yani bulanıktı her yan yosun deniz bitkisi doluydu. 
Bizim memleketten de biliyorum ki en güzel sahiller bile rüzgarın ve daha bilemediğimiz hava koşullarından ötürü bazen bulanık olur. Yine sorun yok yani.


Akşama doğru ise deniz biraz duruldu sakinleşti, bulanıklığı önemli ölçüde azaldı.


Bu cumartesi benim için çok güzeldi.Kuma ayak basmak çok güzeldi, Defnenin kumsalda koşturmaları, denizde dalgalarla oynaması çok hoştu. Kumsalda bir sürü deniz kabuklusu gördüm. Eskiden bizim Edremit sahillerinde de olurdu -artık yok- 

Sonra uzun zamandır duymadığım yosun kokusu mu iyot kokusu mu bilemiyorum ama bir deniz kokusu vardır ya buram buram, öyle kokuyordu burası.


Burada bana göre en büyük problem deniz analarıydı. İlk gördüğümde millet bunlara rağmen nasıl yüzebiliyor demiştim; hayret etmiştim. Kayıp Balık Nemo da bir sahne vardı Nemonun babası okyanusta deniz analarının olduğu bir yere gelmişti ve aralarından geçmek zorunda kalmıştı. O zaman ben ölürüm yine de böyle bir yerde yüzemem demiştim. 

Burası da öyle, bir sürü deniz anası vardı. Farklı olarak bunlar küçük ve dokungaçları yok. Boyutları en fazla avuç içi kadar. Başta baya tereddüt ettim suya girip girmeme hususunda. Sonra baktım millet hiç takmıyor ben de attım kendimi suya. Bu sırada görümcemin kızı Eslem aaa elime deniz anası geldi dedi. Söylediğine göre bir çarpma falan da olamamış. 

Yüzerken bir kaç kere benim de elim çarptı ve çok acayip oldum, panikledim. Ama sonradan sonra bir inceleyeyim bakayım dedim. Elime ilk kez bir deniz anası aldım. Böyle yumuşak ama diri, cam bir bilyeye benziyorlar. Suphanallah diyorsunuz. Tamamen şeffaf ama elinizde varlığı var ağırlığı var bırakınca hareket ediyor. O gün 20-30 kez deniz anası inceledim. Korkum geçti. Bu da değişik bir hatıra oldu benim için.

Akşam üstü son bir kez daha denize gireyim dedim. Uzaklarda yüzerken 15-20 adet kafanın da su üzerinde yüzdüğünü gördüm. Önce baya bir tırstım; yılan mı ki o... Ne kıpırdayabiliyorum ne de uzaklaşabiliyorum öyle kalakaldım. O sırada oralarda yüzmekte olan bayana seslendim; Şunlar ne garip şeyler böyle dedim. O da haa onlar kefal yavruları akşamları nedense kafaları dışarıda yüzüyorlar dedi. Emin misiniz dedim. ''Ben de başta yılan zannetmiştim de kefal onlar kefal eminim her akşam görüyorum hatta bak üstlerine yüzeyim hemen suyun dibine kaçarlar' dedi ve üstlerine yüzdü. Ben de o sırada bir adet balığı tam anlamı ile gördüm de birazcık rahatladım. Hayatımda ilk kez böyle bir şeye şahit oldum. Güzel bir anı olarak kaldı bugüne dair.


Bu güzel günün sonunda ise kötü bir şey oldu. Görümcemin arabasına hırsız dadanmış. Tatilden dönüyorlardı ve  bizi görmek için buraya uğramışlardı. Arabanın camını çıkarıp valizleri çalmışlar. Giyilmiş kıyafetleri ne yapacaklarsa artık. Pis sapıklar... Görümcemin kızı Zeynep mayosuyla ortada kaldı. Canım benim. Kızların sinirleri bozuldu, ağladılar.  Hep oluyormuş burada hırsızlık. Her zaman ve her yerde olduğu gibi bilindiği halde tedbir alınmamış. Otoparkta kamera falan yok yani. Yapanın yaptığı yanına kar kaldı yine maalesef.

Cana gelmesin de mala gelsin deyip teselli ettik birbirimizi. Yapılabilecek bir şey yok.


Çok güzel bir gündü. Mutlulukla eve döndük.

GÜNCELLEME:

Bugün yani 05.08.2017 Cmt günü yine buraya geldik. Deniz cam gibiydi. Suyu lıkır lıkır içmek geldi içimden o kadar temiz ve berraktı. Deniz analarından ise eser yoktu. Bir adet bile deniz anası görmediğim için şaşırdım. Ayrıca su çok güzel ve sıcaktı.

Bugün 12.08.2017 Cmt... Yine buraya geldik... Deniz çok çok güzeldi, sıcacıktı... Ömrümde böyle sıcak deniz çok nadir görmüşümdür. 

Bugün kıyılarda biraz yosun vardı ama ilerisi harikaydı...

Geçen gelişimizde koyun bir yarısını bugün de diğer yarısını yürüyüp burayı baştan aşağı gezdik... En güzel yer Bizim Köy Beach Clup olan yerdi yani bizim oturduğumuz yer. Buranın kumu çok güzel hiç taş yok hem de arka tarafta ağaçlar var. Hem de iskelesi güzel.

Burada  2 şezlong 1 şemsiye 30 tl isterseniz sehpa da getiriyorlar. Yiyecek İçecek servisi de var. Çay 2.5 TL


23 Temmuz 2017 Pazar

DEFNE'NİN YENİ KIYAFETLERİ ve OYUNCAKLARI(18)...

Defne bu aralar hangi tokamı görse koluna bilezik yapıyor. Bütün tespihler de kolye oluyorlar. Eşarplarımı takıp takıp aynada kendini izliyor. Galiba anası gibi kokoş olacak bizim kız.

Edremitteyken kızıma hediye paketi yaptım. Benim süslü kızıma bilezikler ve bir sürü toka aldım... 




Bir de  Edremitte kaliteli çocuk kıyafetleri satan bir mağaza keşfettim
 Bir sürü güzel şey beğendim. 
Şimdilik bu elbiseyi aldım.


Emriye Halası benim minik serçem için bu şirin ayakkabıları almış. Teşekkürler...


Filiz teyzesi bu cici pantalonu almış. Teşekkürler...


Anneannesi yazın giysin diye rengarenk ayakkabılar almış.



Çay seti almış. Teşekkürler nennesi...



Büyük Emine Yengesi masal anlatan bu kuzucuğu hediye etti.




Bilal Dayısı ve Eylem Yengesi de Defnenin çok sevdiği bu rengarenk toplardan almışlar.



Sevgili kuzen Ege Bora da çok iyi sakladığı ve çok sevdiği bu oyuncaklarını Defnecik için getirmiş. Teşekkür ederiz Ege Bora Abisi












Anneannesi bir sürü kıyafet almış.










Babası da bime gelen bu ayakkabıları almış.